ΤΕΤΑΡΤΗ

Η Τετάρτη είναι μια μέρα μεσοβέζικη

Η Τετάρτη είναι άνθη πατημένα

Τα υγρά μετά από μιας νύχτας χαρά

Μου φέρνει στο μυαλό κελιά, σβησμένα αστέρια και αποτσίγαρα

Τον ήχο του παπουτσιού μου σε σπασμένα γυαλιά

Εγκληματικό ατέρμονο τοπίο

Η Τετάρτη σα να σου λέει

Εγώ δεν έπρεπε να είμαι εδώ

Εσύ δεν έπρεπε να είσαι μαζί μου εδώ

Επιθετική, λυσσασμένη, επίμονη – αναρωτιέμαι αν ήταν πάντα έτσι

Μην αγγίξεις τίποτα

Η ΕΚΔΟΣΗ

Θέλω να εκδοθώ, να μπω σε γκρίζα σπίτια

κουρασμένα σούρουπα ημιθανών ζωών

να πάρω μέρος σε κατ επίφαση αυτόβουλες πορείες

να χορέψω χαρούμενος στις ντόπες του Σαββάτου

να δαγκωθώ στα όρια της αντοχής

να δω παιδικά όνειρα την ώρα της σιγής

κι όταν θα αναλωθώ……………………………  

Θα γίνω πάλι δέντρο                                                                              

Αυτό είναι λύτρωση

Σημ.: Με αφορμή το «Ένα πεύκο στην ακρογιαλιά» του Μιλτιάδη Πασχαλίδη

                                                               

ΑΥΤΟΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΥΤΟΪΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ωραία ατμόσφαιρα απόψε

Λείπεις ταξίδι για δουλειές

γλείφω το αίμα σου απ'το πάτωμα

Την πρώτη φορά που σε σκότωσα

ήταν την ώρα που έβλεπες τηλεόραση

Περιφέρομαι μόνη από δωμάτιο σε δωμάτιο

απόψε

Τη δεύτερη φορά ήταν γυρνώντας απ’ τα ψώνια

Σήμερα άνοιξα το κλουβί

να δραπετεύσει το καναρίνι

Υποσχέθηκες….

Τρίτη φορά…τέταρτη…

κι αυτό καταφέραμε να το κάνουμε ρουτίνα

ΚΑΖΑΝΙΑ

Μες’τα καζάνια κοχλάζουνε υπάρξεις, 
γυρίζουν με κοινή φορά,κοινοί συσχετισμοί                                                                    
σώματα συμπλεκόμενα σε αλλόκοτους σχηματισμούς                                               
υγρά εκτοξεύονται προς μύριες κατευθύνσεις

Ζητούν διέξοδο εκλιπαρώντας για ηδονή,την τελευταία                                             μοίρες ετερόκλητες σε τέλος κοινό,πριν το τέλος  

Τόσο λεπτή η γραμμή ανάμεσα σε κόλαση και Μέκκα
σχεδόν αόρατη,ακροβατώντας πάνω της με ελπίδα                                      ισορροπίας,ψευδαίσθηση μιας κάποιας αρμονίας                                                 μετρημένης και επίγνωση προορισμού θα συνεχίζουν

Λίγο πολύ και μέσες άκρες πιάνονται από ότι είναι πιο κοντά

Πάνω και κάτω ή στο περίπου κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν

 

Πρωινή Αύρα

...ή το άλλο-περιβόλι

Ενέσιμο ελιξίριο

διάλυμα: δεντρικό

γαλακτικό γογγύλι

οξύ ουρανί

ύδωρ υψηλόκορμο

για γεράνια

ενέσιμα ελιξίρια

πόσιμες ποτιστικές

σταγόνες σαλάτας

διάλυμα: δεντρικό

γαλακτικό γογγύλι

οξύ ουρανί

παραϋδροξυβενζοϊκός πρώιμος

μεθυλεστέρας μελιστάλαχτος

ύδωρ υψηλόκορμο

κεκαθαρμένο κοτσίφι

πόσιμες ποτιστικές

σταγόνες σαλάτας

διάλυμα: δεντρικό

παραϋδροξυβενζοϊκός πρώιμος

προπυλεστέρας πατάτας

γαλακτικό γογγύλι

οξύ ουρανί

παραϋδροξυβενζοϊκός πρώιμος

μεθυλεστέρας μελιστάλαχτος

ύδωρ υψηλόκορμο

κεκαθαρμένο κοτσίφι

δισκία: δαμασκηνιάς

λακτόζη λουλουδιών

μονοϋδρική μανόλια

άμυλο αναρριχητικό

αραβοσίτου άνθος

σακχαρόζη σέσκουλων

τάλκης τριανταφυλλιάς

έλαιο ελαίας

φυτικό φύλλωμα

υδρογονωμένου υακίνθου.  

το φόρεμα

                                                                 

Ξανθό κορίτσι άσε με να γύρω στην

άκρη απ’ το φόρεμα σου,                             

να ψιθυρίσω θέλω μόνο σε αυτό 
πόθους πνιγμένους,                                          

να νιώσει τους λυγμούς για βίαια 
διωγμένες συγκυρίες                            

μετάνοιες δίχως νόημα που θα χουν
ένα μόνο μάρτυρα 

Θα το’ κάνες αυτό για μένα;

Τα δάκρυα ξέρεις θα ανθίσουν,                      

θα βγουν παράξενα φυτά 

παραισθησιογόνα…

Θα τα ποτίζεις μεθυσμένη,                           

θα μεγαλώνουν πάνω σου 

μέχρι που δεν θα μπορείς πια να ανασάνεις

Είναι θανάσιμο να πνίγεσαι στα όνειρα των άλλων

   

El vestido

Dejame inclinar la frente sobre el borde

de tu vestido de niña rubia

sólo le quiero susurar deseos ahogados

que me sienta sollozar

por circunstancias violentamente ahuyentadas

arrepentimentos vacíos,

reservados para un solo testigo

¿Lo harías eso por mí?

Sabes, las lagrimas florecerán.

De ellos nacerán plantas extrañas,

alucinógenas... 

Boracha las regarás,

ellas, irán creciendo en tí

hasta que ya no puedas respirar

Es funestre ahogarse en los sueños de los otros