Γαϊδουροχώρα

Εναλλαγή θέρους και ψύχους
Σε αυτό το μέρος
Σούρουπο που διαδέχεται  τη νύχτα
κυκλικά

Σηκώθηκες απ’ το κρεβάτι;
Ακόμα εκεί είμαι
Γυμνός
Ζέστη..

Άνοίγω τα μάτια
Βρέχει
Μπορείς να μπεις
Έχω  αψέντι στο ντουλάπι
Και περίσσεια τρυφερότητα
Πράσινο υγρό σε μέρος  παραζάλης

Θυμάμαι ήρθα
Σε αυτό το μέρος
Ψάχνωντας…
ένα φοβιάρικο γατί
μές τη γαιδουροχώρα
Μυρίζει πάγος
Μέσα σου

Μια αλμυρή επιδερμίδα
Και ένα εξωφρενικό άρωμα
Ανάμνηση

Τριγύρω οθόνες
Μου Ψιθυρίζουν
Αλληλεπιδρούμε
Με Σαγήνη
Ημίμετρα
Τέτοιες ώρες
Σε αυτό το μέρος

Ποιο νησί θα θελες να σουν;

Κόκκινη άμμος
Και μια θάλασσα
Απέναντι το ηφαίστειο
Μια λάβα αμβροσίας

Περίπου σαν αυτό το μέρος

Συγγραφικό δίδυμο

Αντικριστά γυμνοί
Στο σκοτεινό δωμάτιο
Αντίπαλοι
Με ένα μπουκάλι αλκοόλ και σημειώσεις
Ανάμεσα μας
Δαμάζω την κοιλιά σου
Να σου δαγκώνω το λαιμό
Να βγαίνουν στίχοι
Όλα με πόνο…

Τον είδα χτες
Περίεργος για σένα
Δεν μίλησα..
Κακό κορίτσι

Νέκυια συναισθημάτων

Μεσημέρι στην Πανόρμου
Νωχελικός ήλιος στο μπαλκόνι
Νεαρά σώματά καλπάζουν,κάτω απ’ το βράχο
Ναρκωμένα μαστίγια
Αποπλάνησης
Νουάρ
Ανοίγεις
Τη θήκη
Του νόστου
Για άλλη μια φορά
Νομίζω δεν θυμάμαι
Να ναι πρώτη ή τελευταία
Μου στέργεις το φαλλό
Σου χαιδεύω τις μπούκλες
Να πνιγούμε ανάμεσα τους
Νέκυια συναισθημάτων

Η θάλασσα

Το Τρένο για τη Σονόρα

Είναι ώρα που περιμένω σε τούτον τον σταθμό

φίδια φυτρώσαν στα μαλλιά μου

και οι αγκράφες της βαλίτσας έχουνε πιάσει σκόνη.

Είναι στιγμές που απελπίζομαι, δεν λέω, αλλά

ένας ήχος μακρινός, ένα ταραγμένο φτερούγισμα πίσω απ' τα δέντρα, με κρατούν στη θέση μου.

Δεν μπορεί παρά να περάσει.

Να εγκαταλείψω δεν μπορώ.

Έξω πια κανείς δεν με αναγνωρίζει

και αυτά τα πιτσιρίκια συνέχεια φωνάζουν «Γιαγιά, η γραμμή για τη Σονόρα καταργήθηκε διακόσα χρόνια τώρα»

Το ποίημα εντάσσεται στον κύκλο των «Ταξιδιωτικών» του Ασκόμπαφλου, μαζί με τα «Ritorno» και «Πεταλούδα της Γάνδης» της Κλοτίλδης Μπουκουβάλα και τη «Λατίνα» του Ροβεσπιέρου Σάντ.

Ο Παίκτης

Αύριο, Καθαρά Δευτέρα, ο Ασκόμπαφλος σας προσκαλεί σε κρητική βραδιά στο στέκι της οδού Ραβινέ. Μαζί μας, ο λυράρης Ξ. Κουμπάκης, θα δώσει ήχο και φωνή στις μαντινάδες των μελών μας. Προσφέρουμε τσικουδιά και νηστίσιμους μεζέδες.

Σ' έβλεπα σκυφτό να προχωράς
Να ταλαντεύεσαι και να μην παίρνεις θέση
Σαν το κοτσύφι να σφυράς
Και όλο ν' αλλάζεις πλεύση

Σ'αγάπησα και θέλησα να σου αλλάξω ρότα
Και κουμπωμένο να σε δω στης εκκλησιάς την πόρτα

Μα η μοίρα έπαιξε ζαριά και όρισε άλλον παίκτη
Και εγώ ακόμη καρτερώ της μοναξιάς τον φταίχτη

Ξεκούμπωτος να προχωράς και να μου θέτεις όρους
Για της καρδιάς σου το κλειδί τώρα εισπράττεις φόρους 

RITORNO (ή αλλιώς «Τα Θραύσματα»)

για την Λ.Σ.

Άγρια φωνάζοντες παραλαμβάνουν τη βαλίτσα τους

Στέκονται ακίνητοι για ένα ή δυο δευτερόλεπτα ή χρόνια

Ένα tableau vivant μικροαστικό και νυσταγμένο

και παραλλαγές της αυτοαναφορικότητας

Οι κύριοι πέρασαν από τον έλεγχο

αφήνοντας πίσω τα ζωτικά τους όργανα

Καλησπερίζουν τη θανατερή άχλη της πόλης

Κοιτούν το εσωτερικό βασίλειο που άφησαν πίσω

Από τα μάτια τους δεν τρέχουν δάκρυα

Δεν υπάρχουν πια δάκρυα, παρά μόνο κονφετί

Παίρνουν ξανά το δρόμο για το σπίτι

Λουσία

Την Πέμπτη, μαζί με τη Λουσία, πήραμε το δρόμο για την αρχαία πόλη.
Ο δρόμος ήταν τραχύς αλλά το τοπίο, λέει, θα μας αποζημίωνε.

Οι ελπίδες μας μεγάλες, φουσκωμένες σαν το ποτάμι που έσκιζε τη χαράδρα από κάτω.
Ιδρωμένοι, πεινασμένοι, άθλιοι. Στα πρησμένα πόδια μας, οι πέτρες κουτρουβαλούσαν από τα γέλια.

Δυσοίωνη ανηφόρα, γιοφύρι, προδοτική κατηφόρα.

Κυριακή κατά το μεσημέρι φθάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας. Μας είχαν τάξει βακχικές γιορτές, μας υποδέχτηκαν στρατιές κόκκινα μυρμήγκια.

Άλλη επιλογή δεν υπήρχε. Ή το ποθητό έπρεπε να καεί ή εμείς να οπισθοχωρήσουμε. Χωρίς λόγια διαλέξαμε το δεύτερο (είμαστε άνθρωποι συνετοί). Τον ίδιο δρόμο και πάλι πίσω -δεν υπήρχε καν δεύτερο μονοπάτι.

Δεν αγανακτούμε. Στη Λουσία έχει μείνει λίγη ακόμα έπαρση και σε εμένα λίγη κρύα ζαμπονοτυρόπιτα.